Oyuna başlar başlamaz garip olacaktır ki sizi oyun hemen atmosferi içine çekiveriyor. Başından kalkması bir hayli zaman alan bir oyun The Darkness. Dur şurayı da geçeyim derken saatler geçivermiş farkında olmuyorsunuz. Eskisi gibi oturup saatlerce oyun oynayamayan ama boş vaktini de oyun oynamak için değerlendiren benim gibi oyuncular için zor bir durum. Hele birde başladığı oyunu hemen bitirme ihtiyacı hissedenlerdenseniz doğru yerdesiniz. Oyuna başlar başlamaz kendinizi polis ve mafya’nın çatışmasında buluveriyorsunuz. Aksiyon filmlerini aratmayacak kovalamaca sonunda oyun sizi gizemli ve gerilim dolu dakikaları içine çekecektir. Başlarda oyunda kullanabileceğiniz yetenekleriniz sınırlı olduğundan ilerdeki alacağınız zevkin yanında ilk bölümler biraz sönük kalabilir. Ama ilerledikçe yeni yetenekler kazanacak ve oyundan çok daha fazla zevk alacaksınız. Zaman zaman bu yeteneklerinizin hangisini kullanacağınız katliam esnasında sizleri karasızlığa yitebilir. Ama önemli değil çünkü bir hayli fazla düşman ile karşılaşacaksınız. Yeteneklerinizin tadını çıkarmaya bakın. Yine oyun ilerledikçe zorluk derecesi de düşmanın zekasına oranla biraz daha zorlaşıyor. Oyunun en çok eleştirilen tarafları zaman zaman düşmanın sizi zorlayacak durumda olmaması ama bu durumda oyun ilerledikçe tam kıvamında ve bir oyuncu için yeterli olabilecek seviye geliyor. Öyle ki bazı bölümleri tekrar tekrar oynamanız bile gerekebilir.

Karanlıktan korkmam yılandan kortuğum kadar.

The Darkness aslında türündeki diğer çizgi roman karakterlerine göre esas oğlana daha bonkör davranıyor. Kahraman olabilmeniz için uçmanız yada bir vuruştu insanları devirmeniz gerekmiyor. The Darkness ismi gibi karanlık bir oyun ve kahramanımız da bir o kadar karanlık bir yapıya sahip. Sağ ve sol omzunuzda yaratıktan bozma yılanlarınız var. Bu yılanlar ve yapabilecekleriniz ilerledikçe kazanacağınız yeteneklere bağlı. Sanırım omzumdakiler melekten uzak karanlıktaki zebani muhafızlarım…